✍️ مجید ایثارگر
شهادت مولوی محمد انور ریگی، امام جمعه اهلسنت میرجاوه، تنها یک خبر تلخ دیگر نیست؛ این حادثه سندی دیگر بر شکست آشکار جمهوری اسلامی در تأمین ابتداییترین حق شهروندان، یعنی امنیت، است. روحانیای که دو سال پیش نیز از یک سوءقصد جان سالم به در برده بود، این بار در حالی که برای اقامه نماز راهی مسجد بود، هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت. پرسش اینجاست که چگونه فردی که پیشتر هدف حمله قرار گرفته بود، همچنان بدون هیچگونه حفاظت مؤثر رها شد؟
جمهوری اسلامی سالهاست که با صرف هزینههای هنگفت برای نهادهای امنیتی، مدعی ایجاد امنیت در کشور است؛ اما واقعیت میدانی، بهویژه در استان سیستان و بلوچستان، چیز دیگری را نشان میدهد. استانی که بارها شاهد ترور، ناامنی، درگیریهای مسلحانه و کشته شدن شهروندان، نیروهای امنیتی، روحانیون و افراد غیرنظامی بوده است. اگر حکومتی با این حجم از امکانات اطلاعاتی و امنیتی حتی قادر به جلوگیری از تکرار سوءقصد علیه یک چهره شناختهشده مذهبی نیست، ادعای اقتدار امنیتی آن تا چه اندازه قابل باور است؟
سکوت مقامهای جمهوری اسلامی پس از این حادثه نیز بر ابهامات افزوده است. انتظار افکار عمومی، شفافیت، پاسخگویی و ارائه گزارش روشن از ابعاد این جنایت است، نه سکوت و بیتفاوتی. تجربه سالهای گذشته نشان داده که در بسیاری از پروندههای مشابه، یا حقیقت هرگز روشن نشده یا افکار عمومی پاسخی قانعکننده دریافت نکرده است.
از سوی دیگر، سابقه کشته شدن شماری از علمای اهلسنت بلوچ و تداوم فضای ناامن در منطقه، زمینهساز گسترش بیاعتمادی در میان شهروندان شده است. در برخی موارد، اتهامهایی از سوی شماری از شهروندان بلوچ علیه نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی مطرح شده، اما این اتهامها از سوی مقامهای جمهوری اسلامی تأیید نشده و تاکنون نیز شواهد قطعی و عمومی که این ادعاها را اثبات کند، ارائه نشده است. آنچه مسلم است، ادامه چنین وضعیت مبهمی، بدون تحقیقات مستقل و شفاف، تنها بر دامنه تردیدها میافزاید.
امنیت، نخستین وظیفه هر حکومت است. حکومتی که نتواند از جان شهروندان خود، بهویژه افرادی که پیشتر هدف سوءقصد قرار گرفتهاند، محافظت کند، نمیتواند از موفقیت در انجام اساسیترین مسئولیت خود سخن بگوید. کشته شدن مولوی محمد انور ریگی، صرفنظر از اینکه عاملان آن چه کسانی بودهاند، بار دیگر ناکامی جمهوری اسلامی در برقراری امنیت و پاسخگویی را به نمایش گذاشت؛ ناکامیای که بهای آن را مردم، با جان خود، میپردازند.
