بر اساس گزارشها، همزمان با نهم ربیعالاول، مراسم موسوم به «عیدالزهرا» و «فرحةالزهرا» که در میان برخی حامیان با عنوان «عمرکشون» نیز شناخته میشود، امسال در چند شهر ایران از جمله مشهد، اصفهان و مناطقی از مازندران بهصورت علنی برگزار شده است؛ مراسمی که تصاویر و ویدئوهای آن در شبکههای اجتماعی منتشر شده و بخشهایی از آن حاوی لعن و اهانت به «عمر بن خطاب»، خلیفه دوم مسلمانان و از شخصیتهای مورد احترام اهلسنت، بوده است.
در تصاویر منتشرشده، شماری از شرکتکنندگان با لباسهای قرمز در این مراسم حضور دارند و شعارها و اشعاری علیه «عمر بن خطاب» و دیگر خلفای مورد احترام اهلسنت سر داده میشود. در مشهد، در دستکم یک آگهی از عنوان «عمرکشون» استفاده شده و موکب «امالبنین» نیز تصاویر مرتبط با این مراسم را منتشر کرده است. در اصفهان نیز از برگزاری کارناوال شادی و در مازندران از برگزاری مجلسی با محتوای مشابه گزارش شده است.
همزمان، شماری از هیئتها و مداحان برای برگزاری «عیدالزهرا» و «فرحةالزهرا» فراخوان دادهاند و اشعار، نوحهها و لباسهای مرتبط با این مراسم در فضای مجازی تبلیغ شده است. این در حالی است که طی سالهای گذشته چنین برنامههایی عمدتاً در محافل خصوصی برگزار میشد و اکنون انتشار و برگزاری علنی آنها، حساسیتهای مذهبی گستردهای در میان جامعه اهلسنت ایجاد کرده است.
اهلسنت ایران طی سالهای گذشته بارها نسبت به آنچه توهین به مقدسات مذهبی خود میدانند اعتراض کردهاند. با این حال، علنیشدن چنین برنامههایی این پرسش را مطرح میکند که نهادهای مسئول جمهوری اسلامی در برابر محتوایی که میتواند احساسات مذهبی میلیونها مسلمان اهلسنت را جریحهدار کند و به شکاف مذهبی دامن بزند، چه مسئولیتی برای خود قائل هستند.
مسئله اکنون فقط برگزاری یک مراسم مذهبی نیست؛ مسئله، مرزی است که در فضای عمومی ایران میان «آزادی مذهبی» و «هتک حرمت مقدسات یک جامعه مذهبی» ترسیم شده است. وقتی محتوایی که از سوی اهلسنت توهینآمیز تلقی میشود، امکان برگزاری و تبلیغ علنی پیدا میکند، مسئولیت جمهوری اسلامی دیگر با دعوت مردم به «وحدت اسلامی» پایان نمییابد؛ بلکه نحوه برخورد حکومت با چنین اقداماتی و جلوگیری از تکرار آنهاست که نشان خواهد داد احترام به باورهای میلیونها شهروند اهلسنت در ساختار حکومتی ایران یک اصل واقعی است یا صرفاً شعاری برای مصرف سیاسی.
