وعده‌های توخالی و سیاست فردمحور؛ مسیری که ونزوئلا را شکست و ایران را به همان سرنوشت می‌برد

✍️ مبارز

رفتار جمهوری اسلامی در بحران ونزوئلا بار دیگر نشان داد که سیاست خارجی فردمحور و نمایشی نه‌تنها کارآمد نیست، بلکه به اغوای افکار عمومی و تباهی منابع کشور می‌انجامد. خامنه‌ای و مقامات ارشد جمهوری اسلامی در سال‌های گذشته با وعده‌های پرطمطراق به نیکلاس مادورو، تلاش کردند خود را بازیگری قدرتمند در معادلات جهانی نشان دهند؛ وعده‌هایی که امروز، با دستگیری مادورو و سکوت تهران، پوچ و بی‌پایه بودن آن‌ها آشکار شده است.

مشکل اصلی، جایگزین شدن منافع و تصمیم‌های فردی به‌جای منافع مردم است. در چنین مدلی، سیاست نه برای بهبود زندگی شهروندان، بلکه برای حفظ اقتدار ظاهری یک حلقه خاص قدرت‌طلب طراحی می‌شود. ونزوئلا دقیقاً با همین الگو فروپاشید: تصمیم‌گیری‌های بسته، بی‌توجهی به مردم، تکیه بر شعار و دشمن‌سازی خارجی، و در نهایت انزوای کامل. نتیجه آن شد که مادورو در لحظه بحران، بدون پشتوانه داخلی و بدون متحد واقعی، سقوط کرد.

امروز جمهوری اسلامی دقیقاً در همان مسیر گام برمی‌دارد. وعده‌های توخالی، نمایش قدرت بدون توان واقعی، و سیاست‌هایی که مردم را ابزار تبلیغاتی می‌بیند نه محور تصمیم‌گیری، ایران را به سمت انزوا، ضعف و فروپاشی تدریجی کشانده است. آنچه ونزوئلا را از پا درآورد، نه صرفاً فشار خارجی، بلکه سیاست‌های ناکارآمد و ناپخته‌ای بود که مردم را نادیده گرفت.
ونزوئلا فقط یک روایت خارجی نیست. بلکه پیش‌درآمد است که آینده جمهوری اسلامی ایران را به نمایش می‌گذارد.