✍️ سهیل
در گسترهٔ تاریخ سیاسی جنوبشرق ایران، جنبشهای ضدحکومتی و آزادیخواهانهٔ بسیاری برای دفاع از حقوقه ملت برخاستهاند. در روزهای اخیر، طبق گزارشهای معتبر رسانههای محلی و شبکههای خبری، جبهه مبارزین مردمی بهتازگی آغاز به فعالیت نموده۷ است. این جبهه در آذرماه ۱۴۰۴ خورشیدی (۱۰ دسامبر ۲۰۲۵ میلادی) با صدور بیانیهای رسمی اعلام موجودیت کرد. در اعلام رسمی، هدف اصلی جبهه ایجاد هماهنگی و همافزایی میان مجاهدین و مخالفین ضد حکومت و متحد ساختن تلاشهای پراکنده در قالب یک جریان منسجم عنوان گردید.
این جبهه خود را مدافع حقوق مذهبی و قومی مردم استان بلوچستان معرفی میکند؛ مردمی که سالها از مسیرهای رسمی برای احقاق حقوق خود ناامید شدهاند و اکنون با اتحاد و سازمانیابی، برای برابری، عدالت اجتماعی و دفاع از کرامت انسانی برخاستهاند.
علل شکلگیری جبهه مبارزین مردمی را میتوان در چند محور روشن مشاهده کرد:
نخست، انسداد سیاسی و محدودیت شدید مشارکت مدنی که مانع از حضور مؤثر مردم در تصمیمگیریهای ملی۷ و محلی شده است.
دوم، تبعیضهای مزمن قومی و مذهبی که عملاً اقلیتهای قومی و مذهبی را از دسترسی به فرصتهای برابر محروم کرده است.
سوم، نگاه امنیتی و سرکوبمحور حاکمیت که اعتراضات مردم را به تهدید امنیتی بدل ساخته است.
چهارم، فقر ساختگی و محرومیت اقتصادی گسترده که امید به بهبود شرایط را در جامعه تضعیف کرده است.
از منظر ساختاری، رسانههای رسمی و مردمی «جبهه مبارزین مردمی» را ائتلافی منسجم از جنبش پادا بلوچ، سازمان جیشالعدل، انصار الفرقان، گروه محمد رسولالله به رهبری حاجی واحدبخش و دیگر مخالفان حکومتی معرفی کردهاند. این ادغام بهصورت هدفمند و با هدف افزایش هماهنگی و تأثیرگذاری در برابر فشارهای حاکمیت و سرکوب گستردهٔ سیاسی و نظامی صورت گرفته است. در عین حال، نقش محمود بلوچ بهعنوان سخنگوی رسانهای جبهه برجسته بوده و وظیفهٔ انتقال پیامها و مواضع رسمی جبهه به افکار عمومی را بر عهده دارد.
جبههٔ مبارزین مردمی بر ایجاد اتحاد میان نیروهای مردمی، احقاق حقوق انسانی، مقابله با تبعیض و ظلم، دفاع از کرامت انسانی و پیشبرد مطالبات اجتماعی و سیاسی مردم محروم تأکید دارد. ادبیات این جبهه برخاسته از دل جامعه است و نه وابسته به محافل خارجی یا پروژههای از پیش طراحیشده؛ ادبیاتی که واکنش طبیعی به سیاستهای ناعادلانه و سرکوبگرانه حکومت را بازتاب میدهد.ص
از منظر تحلیل سیاسی، اهمیت جبهه مبارزین مردمی در بازتاب شکاف عمیق میان حاکمیت و جامعه و نمایانگر فروپاشی اعتماد عمومی نهفته است. هنگامی که سیاستهای حکمرانی مبتنی بر سرکوب و امنیتگرایی، عدالت و حقوق شهروندی را نادیده میگیرند، شکلگیری ائتلافهایی چون این جبهه به ضرورتی اجتنابناپذیر بدل میشود. هر ساختاری که راه گفتوگو و مشارکت واقعی را مسدود سازد، ناگزیر با جبهههایی مواجه خواهد شد که برای گشودن مسیر عدالت و دفاع از حقوق ملت شکل میگیرند.
جبههٔ مبارزین مردمی نماد پاسخ جامعه به سالها تبعیض، محرومیت، سرکوب و قتلهای زنجیرهای در مناطق استان بلوچستان است. این جبهه آینهای از ناکامی سیاستهای متمرکز و امنیتی جمهوری اسلامی و هشداری آشکار به مسئولان است که تا زمانی که عدالت، برابری و مشارکت واقعی جایگزین تبعیض و سرکوب نشود، مقاومت و ایستادگی در برابر هرگونه جنایت ادامه خواهد داشت.
