فریادی علیه یک جنایت فراموش‌نشدنی

✍️ میوند مهمند

چه واژه‌ای می‌تواند عمق این فاجعه را توصیف کند؟
در حمله‌ای که وجدان بشریت را به لرزه درآورده است، نه سنگر جنگ، بلکه پناهگاه درمان هدف قرار گرفت؛ جایی که انسان‌های رنج‌کشیده، با امید رهایی از اعتیاد و بازگشت به زندگی، به آن پناه آورده بودند. اما همان‌جا، مرگ بر آنان فرود آمد.
گزارش‌ها از شهادت صدها انسان بی‌دفاع توسط نظام صهیونیست‌خصال پاکستان حکایت دارد؛ درمان‌جویانی که نه سلاحی در دست داشتند و نه درگیری‌ای را رقم زده بودند. آنان بیماران بودند؛ جویندگان زندگی، نه قربانیان جنگ. و با این حال، به شکلی هولناک، به کام مرگ کشانده شدند.
این حادثه، صرفاً یک حمله نیست؛ یک سقوط آشکار اخلاقی است. حمله به یک مرکز درمانی، حمله به انسانیت است. هیچ توجیهی -سیاسی، نظامی یا امنیتی- نمی‌تواند چنین عملی را مشروع جلوه دهد. این، نقض فاحش تمامی اصول انسانی و قوانین بین‌المللی است.
اندوه این فاجعه، در ماه مبارک رمضان، سنگین‌تر و جان‌سوزتر است. ماهی که باید زمان رحمت و آرامش باشد، با خون بی‌گناهان رنگین شد. اشک مادران، داغ خانواده‌ها و خاموشی صداهایی که امید به بازگشت داشتند، وجدان هر انسان بیداری را به درد می‌آورد.
در برابر چنین جنایتی، سکوت جایز نیست.
جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری و وجدان‌های بیدار باید این رویداد را با جدیت دنبال کنند. حقیقت باید روشن شود، عاملان باید پاسخگو باشند و عدالت باید اجرا گردد، بی‌هیچ ملاحظه‌ای.
همچنین، هرگونه شادی یا توجیه این فاجعه، نه‌تنها غیرانسانی، بلکه خیانتی به ارزش‌های مشترک بشری است. در برابر خون بی‌گناهان، تنها یک موضع قابل قبول است: محکومیت قاطع و بی‌تردید.
این فاجعه، زخمی عمیق بر پیکر انسانیت است؛ زخمی که تنها با روشن‌شدن حقیقت و اجرای عدالت التیام خواهد یافت.
و تاریخ، بی‌گمان، درباره این روز و عاملان آن قضاوت خواهد کرد.